A Maruxaina

O mito en si

Unha das miñas series favoritas de pequena era H2O. Pasaba horas vendo aqueles capítulos e soñando con que, ao tocar a auga, tamén me puidese converter nunha serea. Supoño que por iso sempre me chamaron a atención as historias relacionadas co mar. E, se falamos de sereas galegas, hai unha que destaca por riba de todas: a Maruxaina.

A Maruxaina dise que é un ser mitolóxico que vive nas illas dos Farallóns, fronte a San Cibrao, nun palacio baixo o mar. Ninguén se pon de acordo sobre como é realmente. Hai quen conta que aparece como unha serea fermosa que canta para avisar aos mariñeiros dos temporais e dos perigos do mar. Outros aseguran que se transforma nunha bruxa mariña que intenta atraelos cara ás rochas. Ao final, nunca queda claro se é boa e quere axudar ou se é mala e pretende todo o contrario.

Se algunha vez ides a San Cibrao, seguro que a vedes. Hai unha estatua da Maruxaina sobre unhas rochas. A min paréceme o lugar perfecto para unha serea. Pero o que máis me gusta deste mito é que segue moi vivo. Cada segundo sábado de agosto celébrase a Festa da Maruxaina. Nesa noite "captúrana", lévana ata terra e fanlle un xuízo para decidir se durante o ano foi boa, avisando aos mariñeiros dos perigos do mar, ou se foi mala e intentou levalos cara á súa perdición.

O mellor de todo é o ambiente que hai na romaría. A maioría da xente vai vestida cunha camiseta branca e pantalón escuro ou, no caso de moitas rapazas, cunha saia escura. Sempre que vexo fotos da festa dáme a sensación de que todo o pobo está formando parte do mesmo conto. Creo que iso é o que máis me gusta da Maruxaina. Non é un mito que quedase esquecido nun libro. Cada verán volve saír do mar, aínda que sexa por unha noite, e hai un pobo enteiro disposto a seguir contándoo.