A Bella Otero

A icona en si

Sempre que leo sobre a Bella Otero acabo pensando en Carol, a miña irmá. Sei que a comparación pode soar estraña. Unha converteuse nunha das artistas máis famosas da Belle Époque e a outra leva bailando desde que era pequena. Pero hai algo nas dúas que sempre me lembra á outra.

As dúas teñen unha presenza que chama a atención. Hai persoas ás que miras sen saber moi ben por que, e creo que elas son así. Tamén comparten esa personalidade forte e unha curiosidade constante que fai que sempre busquen o seu propio camiño. Hai algo na maneira de moverse das dúas que fai imposible apartar a mirada.

A Bella Otero naceu en Valga en 1868 co nome de Agustina Otero Iglesias. A súa infancia estivo marcada pola pobreza e por unha agresión que lle cambiou a vida para sempre. Sendo moi nova marchou de Galicia e decidiu deixar atrás o seu pasado, cambiando incluso o seu nome por Carolina. Sempre me impresiona pensar na forza que fai falta para reinventarse cando todo parece estar en contra.

Foi en París onde comezou a construír a lenda. Actuou nos cabarets da cidade ata converterse nunha das grandes estrelas do Folies Bergère, un dos teatros máis importantes da época. O curioso é que o que máis fascinaba ao público non era só a súa maneira de bailar, senón a forma na que ocupaba o escenario. Tiña unha presenza magnética e soubo crear un personaxe arredor de si mesma, facendo crer que era unha bailarina andaluza de orixes xitanas e pai aristócrata. Ás veces tamén hai que inventarse un pouco para que o mundo te mire doutro xeito.

Durante anos viviu rodeada de luxo, viaxou por toda Europa e relacionouse con reis, empresarios e aristócratas. Porén, a súa adicción ao xogo fixo que perdera gran parte da fortuna que conseguira e rematou vivindo de maneira moito máis humilde en Niza, onde faleceu en 1965, aos 96 anos.

Quizais por iso a súa historia me parece tan interesante. Non só pola fama nin polos rumores que a acompañaron durante toda a súa vida, senón porque detrás da lenda había unha muller que nunca deixou de loitar por decidir quen quería ser. Converteuse nunha das grandes iconas da Belle Époque non só polo seu talento, senón tamén pola capacidade que tivo para reinventarse e construír a súa propia historia.

Cada vez que vexo a Carol bailar acórdome dela. Non porque as súas vidas se parezan, senón porque as dúas teñen esa forma de ocupar un escenario que fai que, por un momento, todo o demais pase a un segundo plano.