A Bella Otero

A icona en si

Cada vez que vexo a Carol bailar penso no fácil que é notar cando alguén ten presenza no escenario. Non sei explicar moi ben que é, pero hai persoas que saen ao escenario e conseguen que mires para elas todo o rato. Lendo sobre a Bella Otero acordeime da miña irmá.

A Bella Otero naceu en Valga en 1868 co nome de Agustina Otero Iglesias. A súa infancia estivo marcada pola pobreza e por unha agresión que lle cambiou a vida para sempre. Sendo moi nova marchou de Galicia e decidiu deixar atrás o seu pasado, cambiando incluso o seu nome por Carolina. A partir de aí empezou a inventar unha versión nova de si mesma. Empezou a "performar".

Foi en París onde comezou a construír a lenda. Actuou nos cabarets da cidade ata converterse nunha das grandes estrelas do Folies Bergère, un dos teatros máis importantes da época. Facíase pasar por unha bailarina andaluza de orixe xitana e dicía que o seu pai era aristócrata. Nada diso era certo, pero funcionou. O público quedou fascinado con ela e coa historia que creara arredor da súa vida.

Durante anos viviu rodeada de luxo, viaxou por toda Europa e relacionouse con reis, empresarios e aristócratas. Porén, a súa adicción ao xogo fixo que perdese gran parte da fortuna que conseguira e rematou vivindo de maneira moito máis humilde en Niza, onde faleceu en 1965, aos 96 anos.

O que máis me chama a atención da súa historia é ese contraste. Pasou dunha infancia durísima a ser unha das mulleres máis coñecidas da súa época e, despois de ter unha fortuna, acabou practicamente sen nada. Pero o nome da Bella Otero quedou para sempre. Carol e ela comparten algo que eu recoñezo enseguida: cando bailan, miras e quedas prendada.