Sofía Casanova

A icona en si

Hai pouco decateime de que sabía moi pouco sobre Sofía Casanova. Coñecía o seu nome, pero nunca me parara a descubrir todo o que fixera. E paréceme curioso, porque foi unha desas persoas que abriron camiño e das que, aínda así, non se fala todo o que se debería.

Sofía Casanova naceu na Coruña en 1861 e foi escritora, poeta e xornalista. Despois de casar co filósofo polaco Wincenty Lutosławski marchou vivir a Polonia, onde acabou converténdose nunha testemuña privilexiada dalgúns dos acontecementos máis importantes do século XX.

Foi a primeira correspondente de guerra española e contou desde o terreo conflitos como a Primeira Guerra Mundial ou a Revolución Rusa, sempre cunha mirada moi humana, centrándose nas persoas que sufrían as consecuencias da guerra máis ca nas batallas.

Creo que o que máis admiro dela é a súa maneira de escribir. Non buscaba simplemente informar do que estaba pasando; tamén intentaba explicar como se sentían as persoas que o estaban vivindo. Hai algo nese xeito de contar as historias co que tamén me sinto identificada.

Ás veces esquecemos que detrás de cada feito histórico hai persoas de carne e óso.

Eu non escribo nun xornal, pero gústame pensar que este blog tamén serve para iso: para descubrir historias que, dalgún xeito, non deberían quedar no esquecemento. Supoño que por iso me sinto un pouco identificada con Sofía.

Ela escribía para que a xente entendese o mundo que tiña diante; eu escribo para intentar entender un pouco mellor o meu.

Ao longo da súa vida publicou novelas, poesía e centos de artigos, e chegou a entrevistar figuras tan relevantes como León Trotski. Mesmo cando perdeu gran parte da visión a consecuencia dun accidente durante a Revolución Rusa, non deixou de escribir. Esa afouteza paréceme tan admirable como todo o que chegou a contar.

Quizais por iso me dá pena que non sexa unha figura máis coñecida. Porque, grazas ás súas palabras, hoxe podemos achegarnos a algúns dos momentos máis importantes da historia desde os ollos de quen realmente estivo alí. E iso tamén é unha forma de deixar pegada.