Cabo Fisterra: o fin do mundo

A lenda

Vou facer o exercicio de poñerme na pel de alguén que vivía hai dous mil anos. Sen mapas, sen internet e sen saber que existían outros continentes. Creo que, se chegase por primeira vez a Fisterra, tamén pensaría que máis alá xa non había nada.

Ao final é fácil entendelo. Tes diante un cantil enorme, o océano esténdese ata onde alcanza a vista e o sol acaba desaparecendo na auga. Normal que os romanos lle puxesen o nome de Finis Terrae, o fin da terra.

Pero o curioso é que moito antes ca eles, os pobos celtas xa consideraban este lugar sagrado. Aquí estaba o Ara Solis, un altar dedicado ao sol onde celebraban rituais durante o atardecer.

Creo que esa é a parte que máis me gusta de Fisterra. Hoxe sabemos perfectamente que a Terra non remata alí, pero, cando ves un solpor desde ese cabo, durante uns segundos é fácil esquecer todo o que sabes e entender por que tanta xente chegou a pensalo.

E agora tamén entendo un pouco mellor por que hai tantos peregrinos que deciden seguir camiñando despois de chegar a Santiago. Escribir esta entrada ata conseguiu que me entrasen ganas de facer o Camiño algún día e rematalo precisamente en Fisterra.

Creo que non hai un sitio mellor para sentir que pechas unha etapa e, ao mesmo tempo, que estás empezando outra. Como se todo pechase.