A illa de Ons

O mito en si

O outro día ía escoitando Spotify cando, de repente, empezou a soar a Muiñeira de Ons. Non a escoitara nunca e quedei prendada. Puxena en bucle durante un bo rato. Hai unha parte da letra que me chamou especialmente a atención:

"Adeus illa, adeus illa,

na popa voute mirando.

A saída será agora,

a volta sabe Deus cando."

Esta letra fíxome pensar en todos aqueles mariñeiros que marchaban ao mar sen saber cando ían volver... ou mesmo se volverían.

Moita xente pensa que a illa son só praias ou rutas para ir camiñar, pero, como di a canción, é unha illa que dependía do mar e supoño que grazas a iso naceron tantas lendas e mitos nela.

A máis coñecida de todas é a do Burato do Inferno. Se buscades fotos xa impresiona, pero imaxinade velo en persoa. É unha fenda enorme aberta entre os cantís que cae case corenta metros ata o mar. Din que, cando hai temporal, as ondas baten con tanta forza que o ruído parece o das almas en pena berrando desde o inferno. De aí vén o nome. Sempre me pareceu unha desas historias que dan un pouco de respecto, sobre todo se a escoitas antes de visitar a illa.

E esa non é a única. Tamén se di que a Santa Compaña entra en Ons pola punta do Centolo e percorre os camiños ata chegar ao cemiterio. O curioso é que tamén existe a crenza de que un touro con cornos de ouro protexe aos habitantes da illa e impide que as ánimas lles fagan dano.

Agora teño unha escusa máis para ir a Ons. Quero chegar ata o miradoiro do Burato do Inferno, sentarme un anaco mirando o mar e poñer a Muiñeira de Ons.